Babamla ilgili en önemli hatıralarımdan birisi daha ilkokula gitmeden önce bankada benim adıma bir hesap açtırmasıydı. Bankaya gidişim, bana kumbara hediye edişleri bugün gibi aklımda. Bayramların gelmesini, benim el öpüp para toplama merasimlerimi, üst kısmını bana verdikleri için bakkala ekmek almaya gitmeyi iple çeker olmuştum. Bu kumbara önce doluyor, sonra bankada boşalıyordu. Birkaç yıl sonra başka şehre taşınınca hesabım gittiğimiz şehre aktarılamadı ve son kez dolan kumbaram bu nedenle açılamadı. Ben de banka memurlarının dışında kimsenin açmasına müsaade etmediğim için bu kumbara benim çocukluk hatıralarımı ve yaklaşık 25 yıllık bozuk paraları barındırıyor. Eğer Allah kısmet ederse de büyüdüklerinde çocuklarıma hatıra kalmasını istiyorum. Her ne kadar birkaç yerinde ufak paslanmalar olmuşsa da, maddi hiçbir kıymeti yoksa da benim için çok kıymetli. Bana para biriktirmeyi ilk aşılayan şeyin bu kumbara olduğunu düşünüyorum.
Daha sonraları bir bankadan daha güvenli olduğunu düşündüğümüz anneme verirdik birikmiş paralarımızı. O da yıllarca bizim için küçük küçük altınlar alıp, zor zamanlarımızda kullanmamız için bize vermişti. O zor zamanlarda bu küçük birikimler inanın çok işimize yaradı.

İki yıl önce ben de iki oğluma resimde gördüğünüz kumbaraları aldım. Emir de benim kadar hevesli başladı bu işe ve bir yılı bitirdiğinde üzerini tamamlayarak bir çeyrek alabildik. Bir altınım oldu diye günlerce çok mutlu olan oğlumun, durumuna çok üzülüp evde bahsettiğimiz bir aile için sessizce odasına gidip çeyreğini getirip onlara vermemizi istemesiyle gözyaşlarımızı tutamamıştık. Bence hayatımdaki en güzel anlardan biriydi. Şimdilerde ise 18 yaşına kadar kendine özel bir bilgisayar almak için para biriktiriyor.Birikir mi anne? Diyor. Azmedersen birikir yavrum diyorum. …